Рубрика: Հոդված, Սեպտեմբեր 2018, Դաստիարակի օրագիր

Գրական Ակումբ

Գրական ակումբ:
Ի՞նչ է սա , որտեղ դասախոսում և միայն իր կարծիքն է հայտնում ակումբի ղեկավա՞րը, և բոլորը միաձայն համամի՞տ են վերջինիս հետ։
Իհարկե, ո՛չ:

Գրական ակումբ, որտեղ բոլորը իրավունք ունեն արտահայտվելու, բացահայտելու, հիշողությունների գիրկն ընկնելու, համեմատելու. այլընտրանքը միշտ առաջնային է կրթահամալիրում։
Վաղուց հետևում էի, և որոշեցի ներկա լինել ակումբի ջերմ, թեժ ,հումորով միջավայրին։Եվ հայտնվեցի Գրական ակումբում: Այստեղ պարապմունք-հանդիպումներն իրականացվում են նախապես հրապարակված ծրագրով. գրական ստեղծագործությունները , ֆիլմերը նախապես տեղադրվում են ակումբի բլոգում։ Կրթահամալիրի աշխատակիցները, ծնողները, հյուրերն( նշեմ, որ մուտքն ազատ է)ընթերցելուց հետո հանգիստ, առանց լարվելու, առանց վախի կարողանում են արտահայտվել։ Առաջին օրն անհանգիստ էի և որոշել էի չարտահայտվել, բայց նկատեցի ,որ ակտիվ մասնակցում եմ. փաստորեն անգամ չխանգարեց այն, որ բազում մարդկանց մոտ ես « համարձակվում եմ» արտահայտվել. հասկացա, որ այդ միջավայրում հաղթահարեցի միանգամից երկու վախ՝ ներքնահարկում և բազմության մեջ հայտնվելու վախերս։ Հասկացա, որ հանգիստ եմ, ապահով, խաղաղ:

Մի օրինակ՝ իմ մեջ ցանկացած ձայնից տարբեր զգացողություններ են առաջանում, և երբ քննարկում էինք Վիլյամ Սարոյանի «Առաջին օրը դպրոցում» ստեղծագործությունը , ես ուշ միացա ակումբին և բազմությունից լարվածություն զգացի: Իսկույն որոշեցի, որ աննկատ կհեռանամ, բայց սկսեց խոսել տիկին Նունեն և ներողություն խնդրեց, որ այդքան երկար խոսեց , բայց շնորհակալ եմ, որ երկար խոսեց, որովհետև իմ ներսում կարծես ամեն բան խաղաղվեց, և սկսեցի ավելի ակտիվ և վստահ արտահայտվել։
Ամեն բան քննարկվում է շատ խաղաղ, ու հընթացս լուծվում է մի քանի խնդիր՝ իրար զիջելու, լսելու, համակարծիք կամ տարակարծիք լինելու, բայց սիրո և ջերմ միջավայրում։ Ու հասկանում ես ,որ հնարավոր է մի հարկի տակ հավաքվել և քննարկել առողջ, ջերմ և սիրո միջավայրում։ Աննկարագրելի և անբացատրելի ջերմություն ես զգում ։ Անընդհատ բացահայտում ես ինչ-որ բան քեզ համար, և էլի անբացահայտ են մնում մարդկային որակները, տեսակները։ Հետաքրքիր են կյանքի վերելքներն ու վայրէջքները, երբ քննարկման ժամանակ սկսում ես վերլուծել կամ հենց քեզ վրա պատկերացնել, բազմաթիվ կարծիքներ և լուծումներ ավագ և կրտսեր ընկերներից լսել։
Սա ակումբ է, որտեղ բոլորը շահագրգիռ են, սովորող և սովորեցնող են, որտեղ բոլորը մի համերաշխ ընտանիքի անդամներ են։ Ամեն շաբաթ ընտրված հատուկ գրական թեմաներ, քննարկումներ, որոնց ընթացքում միասին կրթվում ենք։ Այո՛, կրթվում…
Կյանքը բազմաթիվ կանոններով, բայց առանց մրցավարի խաղ է: Մենք ավելի շատ դիտարկելով ենք այն սովորում խաղալ, քան ինչ-որ գրքեր, այդ թվում նաև Սուրբ Գիրքը պրպտելով: Հենց այս պատճառով էլ բնավ զարմանալի չէ, որ այսքան շատերն են անազնիվ խաղում, այսքան քչերն են հաղթում, այսքան շատերն են պարտվում…                       Իոսիֆ Բրոդսկի

Շնորհակալ եմ…

Реклама
Рубрика: Հոդված, Սեպտեմբեր 2018, Դաստիարակի օրագիր

Գրական ակումբ

Ֆիլմ՝ նվիրված Ջոզեպպե Մասկատիին։ Շատ հուզիչ, ուսուցողական, կյանքի ֆիլմ էր։ Ամեն բառ վերլուծում ու փորձում էի հասկանալ։ Ավելի շատ լսում էի բառերը, քան դիտում էի ֆիլմը։ Մի մարդու մասին էր, ով դարձավ բժիշկ, երբ մահացավ եղբայրը բժիշկների անտարբերությունից։ Բժիշկ,ով առաջին հերթին բուժում էր հոգին, հետո՝ մարմինը։ Հազարավոր դեղեր, նորանոր բժշկական սարքավորումներ անզոր են, երբ չկան դրանց մեջ սեր, հավատ, հույս,Աստծո հանդեպ մեծ հավատը։ Ֆիլմը մարդկային որակի մասին է.հերոսն իր կյանքը նվիրեց և ծառայեց հանուն մարդկային խաղաղության, ուժի և սիրո: Մի մարդ, ով ապրեց հանուն ուրիշների՝ զոհաբերելով իրեն ,բայց ոչ հանուն ճանաչման… Նա անում էր այն, ինչ սիրտն էր թելադրում։ Շատ խորիմաստ մտքեր կային։ Օրինակ՝ «Կյանքը այդքան էլ անարդար չէ,յուրաքանչյուր փորձության մեջ կա հնարավորություն»:
Երբ ասում է.«…եթե իրականությունը պահանջում է զոհողություն, ընդունի՛ր այն, եթե իրականությունը տանջում է՝ անցի՛ր դրա միջով։ Երբ ընկերն ասում է.« Դու կարող էիր ունենալ ամեն ինչ , բայց ըտրեցիր ոչինչ…», ու պատասխանը, որն իձն ուղղակի ցնցեց. «Այս ոչնչի մեջ ես ունեմ ամեն ինչ…»: Բայց միևնույն ժամանակ կարող եմ ասել, որ մոռացել էր իր մասին, իրեն կառավարելու, հարգելու, սիրելու , խնայելու և իրեն սիրողներին , իր ընտանիքին քանի որ քրոջ միակ ապավենը Ջոզեպպեն էր ։ Այնպես որ եղե՛ք այնպիսին, ինչպիսին կաք, շռայլեք սեր ,բարություն, ազնվություն, հիշեք, որ ցանկացած մարդու մեջ կա Աստված, և գործեք աստվածային , բայց չմոռանալով ինքներդ ձեզ ։

Եղե՛ք երջանիկ՝ զոհաբերելով ինքներդ ձեզ։ Իսկ ինչո՞ւ…